Bliny
Bliny nierozerwalnie związane są z Europą Środkową i Wschodnią. To tradycyjna potrawa w Rosji i na Litwie. Jadało się je dawniej w okresie ostatków. Wzmacniały smak kawioru, mięs, ale mogły być podawane na słodko, choć rzadko to praktykowano. Składają się z ciasta i farszu, który może być mięsny i bezmięsny. Swoim kształtem przypominają tradycyjne naleśniki, ale ich smak jest zupełnie różny. W Rosji okres, w którym spożywano bliny, nazwano maslenicą. Prawdopodobnie były już znane przed wprowadzeniem chrześcijaństwa. Poza walorami spożywczymi (turyści wracający z Rosji często podkreślają, że jest to jedno z nielicznych dań, które jest naprawdę smaczne) bliny związane są z głęboką tradycją i symboliką. Spożywały je kobiety po urodzeniu dziecka, podawano je także podczas pogrzebów – miało to oznaczać koło losu. Bliny były także potrawą, którą dzielono się z nieznajomymi. Obecnie w obu postaciach, mięsnej i bezmięsnej, okrasza się je cebulą i przyprawami. Można dodać mięso lub grzyby. Aby nadać im delikatny smak i soczystość, często polewa się je delikatnie wywarem z rosołu. Często podaje się do nich śmietanę i surówki. Sos najlepiej wykonać na bazie śmietany, do której doda się stopiony boczek lub słoninę. Powinien być chudy, by potrawa smakowała. Warto go osolić. Aby nauczyć się przyrządzać bliny prawidłowo, trzeba wiedzieć, jak zawijać ciasto, by farsz nie wypadał. Nie należy to do łatwych czynności, ale po pewnym czasie można nabrać wprawy. Bliny rzadko jada się w Polsce, ale wynika to przede wszystkim z nieznajomości potrawy. Najbardziej znane są na wschodniej ścianie, zwłaszcza przy miejscowościach położnych przy granicy z Litwą.